VERSLAG 3° PALINGRIT 2009

27 September 2009

Onze zomer van 2009 zal wellicht de geschiedenis ingaan als één van de droogste en zonnigste ooit. Als trotse MG-bezitter is dat natuurlijk een zegen. Altijd en zoveel je maar wilt ten volle genieten van je (open) wagen. Indien het mooi weer is tijdens de rit, is deze al voor meer dan de helft geslaagd. Wist u dat we in 2009, vanaf de openingsrit tot en met de Panorama tour, geen enkele druppel regen kregen op onze ritten binnen de club. Onze auto’s worden niet meer vuil, hoera!! Maar, het zal niet blijven duren zeggen ze dan. Ja en terwijl ik dit hier zit te schrijven is het reeds goed beginnen te regenen, de natuur moet zich hestellen na de droogte. De herfst is begonnen en de winter staat voor de deur.
Sorry, ik ben hier niet om te klagen hoor dat het mooie weer voorbij is, maar om een verslaggeving te doen van de Palingrit en daar was er maar weinig om over te klagen.
De’ Palingrit part 3’ was wat ons betreft ‘Super’ en dit om volgende redenen :
Marleen , Kris Annelies en Jordy met deze derde Palingrit heb je bewezen dat jullie een heel sterk team vormen, de manier waarop de ganse dag samen zat, te beginnen met het ontbijtbuffet in het Wiezehof was een zelden geziene weelde op een dagrit. Een heel vlotte en vriendelijke bediening. Met spek en ei, charcuterie, kaas enz… al wat je wou.
palingrit_2009-70
Ook s’middags konden we ons buikje rondeten. Op de binnenkoer van een vierkantshoeve te Smeerebbe ( geen enkele GPS die dat vindt!). Een tof kraampje nodigde ons daar uit om à volonté pensen en broodjes te eten. De witte pensen waren duidelijk meer gegeerd dan de zwarte. En dan ‘s avonds terug in het Wiezehof werd ons een voortreffelijk diner voorgeschoteld. Naar traditie werden we verwend met Paling, deze keer in tomatensaus. Voor de niet paling fans was er varkenshaasje, eveneens heel lekker. En die kelners bleven maar rondkomen met eten. Zelden gezien, echt waar. Samengevat, het Wiezehof was een grote meerwaarde dit jaar. Super was ook het parcours dat we volgden. Doorheen het Pajottenland naar de Vlaamse Ardennen en terug. Mede dankzij het mooie weer was het heel leuk rijden met de MG’s. Een streek waar we nog maar heel weinig doorheen gereden zijn, of vergis ik me? De Panoramatour doet ook soms die kant aan, maar toch telkens zie je andere en nieuwe dingen onderweg. Het is een gebied dat zoveel mooie baantjes en landschappen te bieden heeft, je raakt er nooit op uitgekeken. Zoals bv. De ‘Zepposmolen’ daar zijn we in het verleden al eens gepasseerd, maar nu kwamen we vanuit een andere richting en bezochten de molen. Echt een heel mooie locatie, je kon er ook brood kopen. Alleen de ober mocht iets enthousiaster zijn. Een beetje verderop in de ’Groene Poort’
was de bediening van een hoger niveau bleek achteraf. Wat ik ook super vond was het kleurrijke deelnemersveld en daar bedoel ik niet alleen onze mooi blinkende wagens maar ook het feit dat vanuit elke regio een mooie delegatie present was en dit is uiteindelijk toch één van de bedoelingen bij een club: nl. zoveel mogelijk mensen tesamen te krijgen. Opvallend waren de deelnemers die van Limburg afgezakt waren, iets waar Sven en Carine voor gezorgd hadden, mooi. Tenslotte wil ik het nog hebben over het vermeende afscheid van Kris en Marleen bij de club. Het zal u wel opgevallen zijn bij aankomst ‘s morgens dat Kris, de medeorganisator, zijn rode MG TF te koop aanbood. Reden daarvoor is de aankoop van een andere wagen (van minderwaardige kwaliteit natuurlijk ) en hij geen plaats vond om zijn TF deftig te stallen. Gelukkig werd hij door veel deelnemers tot rede gebracht en aangemaand om toch geen domme beslissingen te nemen. Met resultaat blijkbaar want de TF kan blijven en Kris en Marleen blijven natuurlijk ook in de club. Grappig was wel dat Kris en Marleen een afscheidscadeautje klaar hadden voor iedereen en dat Jordy en Annelies ook een cadeau voor Kris en Marleen klaar hadden, als dank voor hun mooie
werk tijdens de drie Palingritten. Eind goed, al goed dus, een verhaal met een happy-end.
In naam van alle Palingrit deelnemers van harte bedankt voor jullie inzet en denk eraan :
‘Never change a winning team’!!!

Geert en Sabine.